Geminin kıyıya uzaklığını bilir misin?

Kıyıya her yaklaştığında da bir dalga onu uzaklaştırır. Sürüklenmeye başlar hoyratça esen rüzgârların koynunda... Bir türlü kıyıya yanaşamaz, hiç bir limana demir atamaz çünkü her liman fırtınalara meskendir ve onu parçalamaya hazırdır o ise yükünü boşaltacak, ağırlığını alacak, ona destek çıkacak sakin bir liman arar.

Asla bulunamayacak bir limanın hayaliyle deryaları hızla aşar, büyük dalgalarla boğuşur, martılarla geceli gündüzlü dertleşir, yunuslarla yarış yapar ama o limanı asla bulamaz, bulduğu yerdeyse ansızın yitiriverir.

Hayallerinde yol alırken girdabın onu içine sürüklediğini fark edemez ve kendini çıkılmaz bir boşlukta buluverir. Çırpınmalar fayda vermez, umutlar ilk gördüğü martının kanatlarında alıp başını çoktan kaçmıştır.

Günler geçtikçe geminin boyaları denizde aşınır, iskeletindeki bazı yerler suda kalmaktan çürümeye başlar ve açılan yerlerden hızla bedenine doğru su ilerler. Büyük bir hırsla dayanmaya çalışır; güçlü olduğunu, batmayacağını devamlı kendine söyler durur. Fakat ne kadar söylerse söylesin bir defa içine sızan suyun etkisindedir ve bu onun hazin sonunu çoktan yazmıştır.

O da artık yorgundur; dalgalarla boğuşmaktan kıyıya ulaşamamaktan... Ve sonun da pes eder, artık gitmek zamanı geldiğini anlar. Denizin maviliğine önce onu güzelleştiren renkler karışır, sonra bir bir parçaları düşer ve sonunda kendini bırakıverir o uçsuz bucaksız maviliğin derinliğine...

O gün bugündür kıyıya hasret kalan geminin battı yerde deniz derinleştikçe derinleşir, içindeki o büyük geminin kalıntılarını saklayabilmek için…

Hamiyet Akan

Sevgilide var olmak, onda can bulmak ne müthiş bir olaydır. Gökdeki mehtap bir başka oluverir, denizdeki yakamozlar bir başka parıldar, güneş başka bir asaletle doğar dünyanıza...

Sevgili birdenbire ışık olur karanlık gecelerinize, damla damla düşüverir tüm hücrelerinize...

Onunla aynı şeyleri aynı anda hissedersiniz; acıyı, hüznü, mutluluğu, açlığı ve susuzluğu bile... Gözlerine baktığınız vakit ruhunuza sevda akar bir pınar gibi...

Seviyorsanız kurak topraklara yağmur olup yağabilirsiniz, etrafınız kara kış günü bile olsa, siz bir kardelenin güzelliğiyle gülümseyebilirsiniz.

Sevmek, sevilmek, sevdiğini hissedebilmek işte bütün mesele bu...

Sevdiğinizi bir gün değil her gün her saniye ruhunuzun derinlerinde hissedebilmeniz dileğiyle...

Sevgililer gününüz kutlu olsun...

Hamiyet Akan

Sen büyüdün yüreğimde

Her gün kök saldın benliğime

İşledin gün be gün bedenimdeki her hücreme

Şimdi yaşıyorum seni ruhumun en gizinde, alabildiğine…

Seni dillendirmeye çalışıyorum sevdanın kelimeleriyle

Yüzüme değen kar tanelerinin düşüşü gibi sessizce

Akıyorsun gönül bahçeme

Çiçekler açıyor burcu burcu en güzel renkleriyle

Rayihası siniyor yüreğime

Hamiyet Akan

Seni her saniye daha bir deli

Daha bir tutkulu seviyorum

Seni sevdikçe tamamlanıyorum ben

Beni sevdikçe çoğalıyorsun sen

İçimde birikiyorsun

Kimliğimi unutuyorum

Benliğimi aradığımda

Sadece seni buluyorum

Büyük dalgalarla geliyorsun kıyılarıma

Aşkın girdabında öylece sürüklüyorsun beni

Rahmet olup yağıyorsun topraklarıma

Kana kana içiyorum seni

Islanıyorum aşkının sağanağında

Nefes gibi çekiyorum ciğerlerime

İliklerime kadar sevgiyle doluyor bu beden

Ve bedene hakim olan bir yürek

Yüreğime sahip olansa sadece sen

Hamiyet Akan

Her mevsim zamanında güzeldi, her çiçek vaktinde açtığında… Vakitsiz açan bir çiçek zemheri soğuğunda solmaya mahkûmdu. Baharlar geç kalmıştı; sessizliğin hüküm sürdüğü, kaldırımların o meymenetsiz soğuk duruşunda ve konuşamayan dudakların buzulundaki bu yalnız kente…

Zaman denen ihtiyar kendi gibi içindeki güzellikleri de yaşlandırmaya hazır bekliyordu kapıda… Her şeyi alıp götürmesine izin vermelimiydi yoksa zamana karşı koyabilmelimiydi, acaba zamana karşı baş kaldırabilen var mıydı? Ne zordu sorulara cevap aramak tıpkı bir türlü damarlarımdaki kanın yerine gelmeyişi gibi… Terk edip giden yıllarımın benden götürdükleri gibi acı ve bir o kadarda sancılı…

Aslında acıtan ne varsa satırlara dökmeli ve akıp gitmesine izin vermeliydi… Dudaklara vurulan kilit gibi sözcüklere kilit vurulmamalıydı, haykırabilmeliydi özgürce yüreği pare pare eden günleri, ya da koklayabilmeliydi kanasa da gülleri…

Yorgun bir denizdeki forsanın çektiklerini duyurabilmeliydi dünyanın dört köşesine… Ağyarın ettikleri yanına kalmamalıydı, kaçmak çözüm değil ancak korkaklıktı çünkü insan nereye kaçarsa kaçsın kendinden kaçamazdı. 

Evet, yapılması gereken kaçmadan, yılmadan yürüyebilmek. Şimdi diyalektiği bırakmalı ve sadece yaşamalı bize sunulan hayatı çünkü ne denli düşünürsek düşünelim çıkacağımız sokak sadece bir muamma öyleyse muamma olan yıllar için hüznü çatı arasına saklamalı ve güneşin tene değen yanından bir buse kondurmalı varlığımıza ve bakabilmeli hayat penceresinden umut dolu bakışlarla…

Hamiyet Akan